piątek, 6 listopada 2015

Nielegalne reklamy na praskich szkołach

W bieżącym roku kontynuujemy działania na rzecz poprawy przestrzeni publicznej. Jednym z priorytetów w tej kwestii jest walka z nielegalnymi reklamami, którymi Praga jest upstrzona. Nie brakuje nam sukcesów, a naszą (i Burmistrza Lisieckiego) walkę zauważają media.  

Oprócz banerów nielegalnie rozwieszanych na budynkach i ogrodzeniach nie brakuje na Pradze wielkich bilbordów, w wielu przypadkach ustawionych nielegalnie. W gronie podmiotów czerpiących zyski z tego procederu znajdują się również praskie szkoły, i to pomimo jednoznacznego stanowiska władz Warszawy. 



W gronie największych "reklamodawców" w naszej dzielnicy plasują się 2 szkoły w najbliższej okolicy - Szkoła Podstawowa nr 73 na ul. Brzeskiej 18 i Szkoła Muzyczna na ul. Kawęczyńskiej 23/25. O ile pierwsza z nich podlega miastu, to działalność drugiej placówki znajduje się w gestii Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Obie szkoły przodują w ilości bilbordów okalających ich posesje - na Brzeskiej to 8 szt., na Kawęczyńskiej 2. W dodatku bilbordy często wykorzystywane są do promocji treści mających niewiele wspólnego z edukacją. Zobaczcie sami.








Pikanterii dodaje fakt, że wszystkie bilbordy stoją nielegalnie - jako samowole budowlane (jak w przypadku Kawęczyńskiej) lub jako obiekty niezgodne z obecnie obowiązującym prawem (plan miejscowy dla Pragi Centrum). Poniżej zamieszczamy prowadzoną w tej sprawie korespondencję z Wydziałem Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy Praga Północ.



Pozostaje zatem na razie uzbroić się w cierpliwość i poczekać na działania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie nielegalnych reklam. 

KMI

czwartek, 5 listopada 2015

Najbardziej wyczekiwany chodnik na Pradze i Targówku!

Granica pomiędzy Pragą i Targówkiem na skrzyżowaniu ulic Radzymińskiej i Naczelnikowskiej. Właśnie tędy przebiega jeden z bardziej uczęszczanych szlaków komunikacyjnych, którym oprócz autobusów i samochodów (przeznaczono dla nich w sumie cztery pasy) przemieszczają się każdego dnia setki, a może i tysiące pieszych podążając do położonych po obu stronach „granicy” sklepów, na przystanki autobusowe, do szkół i przedszkoli. Kilka razy w roku podążają tamtędy delegacje oficjeli, by złożyć kwiaty i zapalić znicze pod miejscem pamięci narodowej.


Co łączy tych wszystkich ludzi? Piach i błoto przez które muszą brnąć, bo zapomniano o ok. 200 metrach chodnika wzdłuż Radzymińskiej między ul. Otwocką, a Naczelnikowską. Chodnika nie wykonano ani w 2009 roku, gdy PKP PLK remontowały wiadukt kolejowy nad Radzymińską i Al. Solidarności (przy okazji tego remontu oczywiście nikt nie pomyślał o budowie równoległej kładki dla pieszych łączącej Szmulki i Michałów z Nową Pragą), ani w 2011 roku gdy Zarząd Dróg Miejskich remontował ul. Naczelnikowską. O budowę tego kawałka chodnika upominali się warszawscy radni. Jednemu z nich pani prezydent odpisała, że piesi mogą wygodnie korzystać z chodnika po drugiej stronie ul. Radzymińskiej (zapominając dodać, że to „wygodne” legalne przejście ze Szmulek na Targówek wymaga trzykrotnego (sic!) przekraczania jednej z najbardziej ruchliwych ulic w Warszawie). Za chodnikiem lobowali mieszkańcy (prawie 400 głosów w pierwszej edycji budżetu partycypacyjnego), prascy społecznicy (w tym członkowie naszego stowarzyszenia), media, władze Pragi. I nic. Za każdym razem budowa rozbija się o uzgodnienia między Zarządem Dróg Miejskich i PKP PLK dotyczące ułożenia chodnika pod wiaduktem. Pierwsi twierdzą, że czekają na zgodę PKP, drudzy, że ich zgoda nie jest wcale potrzeba, aby budować tam chodnik. I tak od kilku lat.

Tymczasem piesi nadal zmuszani są do brnięcia po deszczu, czy roztopach przez błoto i kałuże. Pisząc o chodniku pod wiaduktem nie można nie wspomnieć o ograniczeniach dla pieszych na dalszym odcinku. Aby legalnie dojść do przystanku Piotra Skargi (w kierunku Marek) piesi muszą pokonać 2 kładki nad Radzymińską (na pierwszej, tej przy Naczelnikowskiej jest tylko jedna szyna, więc trzeba być kreatywnym by wtoczyć na górę np. wózek dziecięcy). To dla sprawnych. 




Jeśli ktoś z Państwa porusza się na wózku i chce ze Szmulek dostać się na Targówek Mieszkaniowy lub w odwrotnym kierunku, o własnych siłach może tego dokonać przekraczając Al. Solidarności na wysokości… ul. Szwedzkiej. A tyle słyszymy o tym, jak Warszawa staje się przyjazna pieszym, niepełnosprawnym i rowerzystom…

KMI

sobota, 31 października 2015

Modelowa rewitalizacja praskiej kamienicy? Vol. 1 (Grajewska 4)

W bieżącym roku na naszym blogu rozpoczęliśmy cykl wpisów dotyczących inwestycji realizowanych na Pradze Północ przez Wydział Infrastruktury i ZGN Praga Północ w zakresie poprawy przestrzeni w sąsiedztwie budynków komunalnych. Pisaliśmy do tej pory o remontach praskich podwórek, wskazując które rozwiązania można uznać za modelowe, a które wymagają poprawy lub rezygnacji z ich stosowania. Teraz przyszedł czas na budynki komunalne.

Dosłownie w ostatnim dniu roboczym października "formalnie" zakończył się (a może jeszcze trwa sądząc po pozostawionym rusztowaniu) remont zabytkowej kamienicy na ul. Grajewskiej 4. Wybudowana ok. 1926 r. (informację podajemy za monumentalną pracą Jarosława Zielińskiego dotyczącą ulic Warszawy) niewielka piętrowa kamienica Aleksandra Krupiera była jednym z najbardziej zaniedbanych budynków komunalnych na Pradze. Wybite okna, skute tynki, obsceniczne napisy na murach, śmieci na podwórku i zapach moczu w bramie - to tylko niektóre z bodźców "pobudzających" zmysły przechodniów i mieszkańców. 



Być może powyższe powody (a także zły stan techniczny budynku) skłoniły ZGN do przeprowadzenia w tym roku kapitalnego remontu, który obejmował remont ścian elewacyjnych, klatek schodowych, wykonanie przewodów wentylacyjnych w wydzielonych pomieszczeniach, wymianę więźby dachowej oraz pokrycia dachu. Przetarg na wykonanie tych robót wygrała firma Eko Dach Monika Głażewska z siedzibą w Ławach (gmina Rzekuń), która wyceniła wykonanie prac na kwotę 279 470,92 zł. Pierwotnie prace miały zakończyć się 1 września br., później przesunięto ten termin (aneksem z 24 sierpnia - dodatkowe prace wyceniono na ponad 50 000 zł) na 30 września, następnie (kolejnym aneksem z 25 września) na 15 października. Udostępnione przez ZGN w trybie dostępu do informacji publicznej dwie pierwsze umowy dostępne są tutaj. 

Efekt końcowy prac (o ile faktycznie już się zakończyły?) cieszy. Zyskaliśmy kolejny wyremontowany zabytek na Pradze. Inwestor i wykonawca uniknęli przy tym dwóch podstawowych grzechów - styropianizacji i pastelozy!



Elewacja budynku od strony ulic Grajewskie po remoncie - wykonawca z dużą dokładnością odtworzył boniowanie do wysokości piętra, a także gzymsy parapetowe. Mieszkanie z balkonem na piętrze zyskało nową (żeliwną?) balustradę.




Dla porównanie zdjęcia tego samego miejsca wykonane w 2009 r. 





Widok od strony podwórza. Warto zwrócić uwagę na odrestaurowaną balustradę balkonu na piętrze - nie wiedzieć czemu zdemontowano jednak ozdobne narożne kosze na kwiaty?



Zdjęcie balkonu od strony podwórza wykonane w 2009 r. - doskonale widoczne są wszystkie elementy dekoracyjne balustrady.



Przejazd bramny widoczny od strony podwórza. Nad przejazdem charakterystyczna stróżówka (stan na 2009 r.).



Drewniane schody i zabytkowa balustrada na klatce schodowej budynku (2009 r.).




I klatka po remoncie... choć szkoda, że wykonawca nie popracował w inny sposób nad schodami, aby oddać fakturę desek (zamiast pokrycia wszystkiego farbą olejną).

Na koniec kilka łyżek dziegdźiu, bo zawsze warto pracować nad detalami.



Zalanie asfaltem i betonem zabytkowego wjazdu bramnego jest może funkcjonalne (w kontekście jego ew. rozkuwania) i tanie, niemniej wyjątkowo słabo wygląda na tle kompleksowego remontu tak cennego budynku. Szkoda, że inwestor i wykonawca nie zdecydowali się np. na ułożenie imitujących zabytkowe płytek ceramicznych.



Przykładowe płytki (na których można było się wzorować) zachowane są w bramie jednej z kamienic na Kamionku.



Zastanawia również brak montażu bram, którą kamienica kiedyś musiała posiadać (zawiasy, choć ich nie wyprostowano oraz framugi są). Zamknięcie podwórza (i montaż monitoringu) z pewnością zmniejszyłyby ryzyko wystąpienia aktów wandalizmu. Jako dobry przykład takiej bramy wskazujemy tę z Kawęczyńskiej 4.



Inne detale do poprawy to m.in. nowe skrzynki na listy, domalowanie powierzchni wokół drzwi prowadzących do piwnicy, wymiana lamp przemysłowych w przejeździe bramnym na stylizowane oraz montaż domofonu (chyba w tym celu pozostawiono nawierty przy drzwiach wejściowych na klatkę schodową?). 






Wreszcie dwa dodatkowe fundamentalne pytania dotyczące tej inwestycji:

Czy zostanie na nowo zagospodarowane także podwórze (na zdjęciu stan obecny, czyli zaniedbane klepisko)?



Co z centralnym ogrzewaniem, którego ta kamienica wciąż nie ma? Czy w ramach remontu wykonano jakieś prace montażowe, aby za rok, czy dwa nie rozkuwać ścian niwecząc tym samym efekt tegorocznego remontu?

KMI

sobota, 24 października 2015

Coraz mniej Młyna, czyli Trasa Świętokrzyska nadchodzi

W piątek pod ciosami zadanymi łychą koparki "zginął" kolejny relikt przemysłowej Pragi, czyli historyczny budynek młyna wchodzący w skład zabudowań dawnego Towarzystwa Akcyjnego Warszawskiego Młyna Parowego (zwanego Młynem Michla od nazwiska jednego z pierwszych właścicieli).

Wybudowany około 1900 r. wg projektu Józefa Napoleona Czerwińskiego budynek, który przetrwał czas zaborów, dwie wojny światowe oraz okres PRL, przeszedł na "śmietnik historii" robiąc miejsce pod jedną z jezdni przyszłej Trasy Świętokrzyskiej.




To smutny moment dla wszystkich mieszkańców, w tym członków naszego stowarzyszenia, które jako pierwsze zaangażowało się w ratowanie całego kompleksu poprzemysłowego. W 2009 r. wymusiliśmy na nieradzącym sobie z administrowaniem tym obiektem praskim ZGN wykonanie prac zabezpieczających, a rok później doprowadziliśmy do wpisania całego kompleksu do wojewódzkiego rejestru zabytków (z którego wyburzony w piątek budynek młyna został wykreślony po sądowej batalii stoczonej przez prezydent Warszawy z Ministerstwem Kultury).

W obliczu budowy Trasy Świętokrzyskiej proponowaliśmy wariant alternatywny, omijający budynek. W ostateczności optowaliśmy za jego przesunięciem (wiemy, że za takim rozwiązaniem opowiadali się również przedstawiciele Biura Stołecznego Konserwatora Zabytków). Nic z tego. Dziś, cytując "klasyka", byłego ministra spraw wewnętrznych po liczącym ponad 100 lat budynku pozostały ch...j, d...a i kamieni kupa :(




Na kilku następnych zdjęciach w telegraficznym skrócie przedstawiamy historię nieistniejącego od piątku (23 października 2015 r.) budynku, którego budulec pochodził z takiej oto cegielni.



Tak jak wspominaliśmy, kompleks Młyna Michla przetrwał dwie wojny światowe (chociaż podczas tego drugiego konfliktu poszczególne budynki zostały w większym lub mniejszym stopniu zniszczone) - czerwona strzałka wskazuje lokalizację nieistniejącego od piątku budynku młyna.




Czasem zabudowania Młyna służyły jako plener do zdjęć pamiątkowych.


Cały kompleks dobrze widać na mapie z 1945 r. (młyn zaznaczony czerwoną strzałką).



Kolejne zdjęcie przedstawia budynek młyna (zamieniony na magazyn) w 1982 r. (zdjęcie pochodzi z "Atlasu dawnej architektury ulic i placów Warszawy" aut. Jarosława Zielińskiego).



Gorsze czasy nastały dla wszystkich budynków przy Objazdowej po 1989 r. Na początku obecne stulecia kompleks Młyna Michla opuścił ostatni najemca, a wszystkie budynki szybko niszczały.



Na powyższym zdjęciu lotniczym z 2005 r. wszystko wygląda jeszcze przyzwoicie (zdjęcia z tego okresu dostępne są tutaj). Różnice widać na zdjęciu wykonanym kilka lat później (nie ma większości budynków między spichlerzem i młynem, a ten ostatni pozbawiony jest dachu, strawionego przez pożar w 2007 r.).



Z dużym niepokojem śledzimy dalszy rozwój sytuacji, losy pozostałych budynków i całego parku przy Kawęczyńskiej, którego spora część wkrótce pójdzie pod topór.

KMI

sobota, 17 października 2015

Bankomat wrócił na Kawęczyńską

Kolejna drobna, ale jakże potrzebna rzecz, której pojawienie się w okolicy cieszy. 
Na Kawęczyńskiej 36, w budynku Wyższej Szkoły Menedżerskiej po kilku latach posuchy znów pojawił się bankomat. I to dostępny całodobowo (również dla osób niepełnosprawnych dzięki specjalnej pochylni), bo na zewnątrz budynku. 


Pewnie nie raz zdarzało się Wam wędrować aż na Dworzec Wschodni, aby wypłacić gotówkę z bankomatu. Teraz te spacery wreszcie się skończą. Swój wkład w powrót bankomatu na Kawęczyńską ma również nasze stowarzyszenie, którego członkowie poruszali ten temat podczas wielu rozmów z władzami uczelni. 

Udało się. Dołożona została kolejna cegiełka w procesie poprawy jakości życia w naszej części Pragi. Walczymy jeszcze o biletomat na pętli tramwajowej, bo kiosk jest przez większą część roku zamknięty oraz o stację rowerów Veturilo.

KMI